DJAGA

In juli 2011 ging Djaga en zijn huisgenootje Beau voor het eerst met mij mee. Djaga was een zeer energievolle en enthousiaste hond. En ondanks zijn leeftijd deed hij niet onder voor zijn veel jongere wandelmaatjes. Zelfs in de laatste week dat Djaga in de groepswandelingen mee ging rende hij nog volop achter de stokken aan. Maar Djaga was aan de andere kant ook niet altijd makkelijk. In het begin werd af en toe een nieuwe hond in de groep niet altijd vriendelijk onthaald en ook met vreemde honden die we in het bos tegen kwamen kon het wel eens spannend zijn. Maar in de loop van de tijd ging dat beter en kon hij steeds meer zijn gevoelens onder controle houden. Ik vond het dan ook geweldig om te zien hoe Djaga was gegroeid in de tijd dat hij met mij mee heeft gewandeld. Maar helaas kreeg ik op 21 maart 2013 het bericht dat hij een agressieve vorm van lymfeklierkanker had. Vooruitzicht was ongeveer drie maanden. Op de dag dat hij 11 jaar werd, op vrijdag 19 april 2013, is hij ingeslapen. Lieve Djaga, we zullen je duidelijke aanwezigheid in de groep met z'n allen missen.  


                                                                                                                                          SAM   

In maart 2013 ging Sam voor het eerst met mij mee. Sam was een vrolijke, gezellige en een hele makkelijke hond. Maatjes met iedereen. Op zijn gemakje snuffelen en dan ineens weer lekker met de anderen spelen en rennen. En als dat laatste ook nog eens in het water kon was het helemaal goed voor hem. Naast water was ook eten 1 van zijn favoriete dingen. Ik moest hem goed in de gaten houden dat hij niet alles naar binnen werkte wat hij onderweg tegen kwam. In zijn laatste week hebben we samen nog bramen staan plukken. Maandagmiddag 19 augustus 2013 heeft Sam nog gezellig met me mee gewandeld. Zo op het oog een kerngezonde hond. De volgende dag, in de ochtend, werd ik gebeld door zijn baasje met het verhaal dat Sam ineens heel ziek was geworden en dat ze met spoed naar de dierenarts gingen. Rond 11 uur kreeg ik te horen dat Sam overleden was. Hij had een milttumor waar nooit iets van gemerkt was en deze was kennelijk de avond ervoor gesprongen. Er was helaas niets meer aan te doen. Sam, ik ben ontzettend blij dat je met me mee bent geweest. Het is helaas veel te kort geweest. 

    
                                   
                                                                                              TOMMIE

Tommie ging vanaf 25 januari 2013 elke week gezellig met me mee. Hij vond het geweldig om bij elke hoge heuvel deze hard op te rennen om vervolgens weer hard naar beneden te stormen. Maar het liefste deed hij toch een aanloop nemen om een duik te nemen in heerlijk los zand……en dan maar flink rollen. Maar helaas kreeg Tommie na verloop van tijd epileptische aanvallen. Hij kreeg hier medicijnen voor en de aanvallen werden minder. Maar je merkte tijdens de wandelingen dat hij niet meer de Tommie was die hij voorheen was. Hij rende niet meer hard, bemoeide zich niet meer met de andere honden en liep altijd achteraan. In het begin dat epilepsie was geconstateerd wilde hij nog wel eens zijn beruchte zandduik nemen, maar de laatste maanden liep hij alleen nog maar heel rustig mee. De aanvallen, het gebruik van medicijnen werden steeds meer totdat uiteindelijk op 16 juli 2016 die moeilijke beslissing gemaakt moest worden. Tommie…..…altijd moeilijk zo’n afscheid……we missen jou zeker in de groep…..



                                     
                                                                                                    BINK

Vanaf oktober 2014 ging deze lieve grote beer met me mee. Ik was bij de eerste ontmoeting iets te enthousiast geweest waardoor Bink in het begin eventjes de tijd nodig had om aan mij maar ook aan de bus te wennen. Maar toen het ijs gebroken was ging hij altijd graag mee. Hij deed graag zijn eigen ding, maar was ook van de partij als er gerend en gespeeld werd. Hard mee rennen in het water vond hij geweldig. Bink was wat terughoudend naar mensen die hij niet kende, maar als je goed gekeurd was dan was hij de grootste knuffelbeer die er maar kon zijn. Na mijn vakantie in 2017 kreeg ik van zijn baasjes te horen dat hij moeite had met lopen. Het ging niet over en Bink werd ook ziek. Na heel veel onderzoeken, testen, medicijnen bleek Bink nierfalen te hebben en dat dit ook niet meer beter zou worden. Na ongeveer een maand is Bink hieraan overleden. Het is allemaal veel te snel gegaan en Bink was ook nog veel te jong. Hij was net 5 jaar geworden.
Lieve Bink, ik mis je heerlijke grote knuffels............