DJAGA

In juli 2011 ging Djaga en zijn huisgenootje Beau voor het eerst met mij mee. Djaga heb ik leren kennen als een hele energievolle en enthousiaste hond. Hij maakte tijdens de wandelingen heel wat kilometers. En ondanks zijn leeftijd deed hij niet onder voor zijn veel jongere wandelmaatjes. Zelfs in de laatste week dat Djaga in de groepswandelingen mee ging rende hij nog volop achter de stokken aan. Maar Djaga was aan de andere kant ook niet altijd makkelijk. Hij was echt de leider van de groep. In het begin werd af en toe een nieuwe hond in de groep niet altijd vriendelijk onthaald en ook met vreemde honden die we in het bos tegen kwamen kon het wel eens spannend zijn. Maar in de loop van de tijd ging dat beter en kon hij steeds meer zijn gevoelens onder controle houden. Ik vond het dan ook geweldig om te zien hoe Djaga was gegroeid in de tijd dat hij met mij mee heeft gewandeld. Maar helaas kreeg ik op 21 maart 2013 het bericht dat hij een agressieve vorm van lymfeklierkanker had. Vooruitzicht was ongeveer drie maanden. Op de dag dat hij 11 jaar werd, op vrijdag 19 april 2013, is hij ingeslapen.
Lieve Djaga, we zullen je duidelijke aanwezigheid in de groep met z'n allen missen.  


                                                                                                                                          SAM   

In maart 2013 ging Sam voor het eerst met mij mee. Sam was een vrolijke, gezellige en een hele makkelijke hond. Hij was maatjes met iedereen.  Heerlijk vond hij het om op zijn gemak overal aan te snuffelen. Maar aan de andere kant kon hij ook ineens zich met de anderen bemoeien en rende en speelde hij volop mee. En als dat laatste ook nog eens in het water kon was het helemaal goed voor hem. Water was voor hem 1 groot feest. En hij was dan ook altijd een van de eerste die het water in dook. Maar naast water was ook eten 1 van zijn favoriete dingen. Ik moest hem goed in de gaten houden dat hij niet alles naar binnen werkte wat hij onderweg tegen kwam. Zelfs de bramen at hij van de struiken af. In zijn laatste week hebben we samen nog bramen staan plukken. Maandagmiddag 19 augustus 2013 heeft Sam nog gezellig met me mee gewandeld. Zo op het oog een kerngezonde hond. De volgende dag, in de ochtend, werd ik gebeld door zijn baasje met het verhaal dat Sam ineens heel ziek was geworden en dat ze met spoed naar de dierenarts gingen. Rond 11 uur kreeg ik te horen dat Sam overleden was. Het bleek dat Sam een milttumor had waar nooit iets van gemerkt was en dat deze kennelijk de avond ervoor was gesprongen. Er was helaas niets meer aan te doen. Sam, ik ben ontzettend blij dat je met me mee bent geweest. Het is helaas veel te kort geweest. 

    
                                   
                                                                                              TOMMIE

Nadat Tommie op 18 januari 2013 voor een proefwandeling met me mee was geweest ging hij vanaf 25 januari elke week gezellig met me mee. Heerlijk vond hij dat. Geweldig vond hij het om bij elke hoge heuvel deze hard op te rennen om vervolgens weer hard naar beneden te stormen. Maar het liefste deed hij toch een aanloop nemen om een duik te nemen in heerlijk los zand……en dan maar flink rollen. Maar helaas kreeg Tommie na verloop van tijd epileptische aanvallen. Hij kreeg hier medicijnen voor en de aanvallen werden minder. Maar je merkte tijdens de wandelingen dat hij niet meer de Tommie was die hij voorheen was. Hij rende niet meer hard, bemoeide zich niet meer met de andere honden en liep altijd achteraan. In het begin dat epilepsie was geconstateerd wilde hij nog wel eens zijn beruchte zandduik nemen, maar de laatste maanden liep hij alleen nog maar heel rustig mee. De aanvallen, het gebruik van medicijnen werden steeds meer totdat uiteindelijk toch op 16 juli 2016 die moeilijke beslissing gemaakt moest worden. Tommie…..…altijd moeilijk zo’n afscheid……we missen jou zeker in de groep…..